Toontje

Toontje is mijn jongste kat, een mooie dikke kater van bijna 2 jaar. Hij woonde in het asiel in Eindhoven, waar mijn overburen hem vandaan haalden. Na een paar maanden bleken 2 gezinsleden een behoorlijke allergie te hebben voor Toontje. Na wat overleg besloot ik Toontje hier in huis te nemen dat is iets meer dan een jaar geleden.
Hij kan heel erg knuffelen, en als hij vindt dat er te weinig aandacht gegeven wordt, kan hij flink uithalen.
Hij is overdag in de hal, samen met Teigertje. Dat gaat wonder boven wonder heel erg goed samen. Teigertje is hier al 14 jaar, en wil niemand in zijn buurt hebben, geen katten, geen geiten, geen hangbuikzwijntje, niks.
En dan komt er zomaar een jonge kater in ZIJN hal.
Als je dieren langzaam aan elkaar laat wennen, en ze hebben de ruimte, dan gaat het best vaak goed.
Ze zoeken ieder een pak stro om op te slapen, of gaan achter muizen aan. Ik vind ook wel eens vogeltjes of zelfs een konijntje. Hoe die de hallen in komen...geen idee.
Ik neem ze 's avonds mee naar binnen, ze slapen elk in een aparte ruimte. Ik nam ze tegelijk mee, maar dat bleek geen succes te zijn. Toontje rent naar binnen meteen naar het eten, en Teigertje vindt dat hij de eerste moet zijn, want hij is de baas ( als oudste kat)
Iedere keer een hoop gegrom, wat nu weer afgelopen is. Teigertje gaat eerst naar binnen, daarna ga ik terug voor Toontje.

humfry

Lees verder...

nieuwe dieren

Het is alweer een hele poos geleden dat ik iets geschreven heb. Niet omdat er niks gebeurt, maar gewoon weinig tijd.
Mijn konijntje Juultje is inmiddels overleden.
Ergens in de zomer, het was behoorlijk warm, vonden mijn ezels het nodig de boel eens op stelten te gaan zetten.
Ezels zijn erg slimme dieren, een poortje openen is een fluitje van een cent, zeker als je de hele dag de tijd hebt.
Mijn hele dierenbende liep, toen ik thuiskwam van mijn werk, gewoon in de hal rond. Ze hadden ook het kippenhok maar even geopend, al het hooi, stro of ander eetbaar spul was verdwenen in de magen van ezels, geiten en schaap.
Waarschijnlijk is Juultje heel erg geschrokken van de invasie en de herrie van vallende kistjes en emmers. Konijnen kunnen heel snel een hartaanval krijgen.
Ze leefde nog net toen ik binnenkwam. Ik heb haar meegenomen en een kwartiertje later is ze in mijn armen gestorven. Juultje was ongeveer 1 jaar, en ze woonde sinds januari bij mij, nadat ik haar meegenomen had uit de dierenwei.

Een week of 10 geleden heb ik 2 bokjes en 1 geitje meegenomen naar mijn stal vanuit de dierenwei. Ze moesten eerst gevangen worden, dat was al een hele klus. J. en ik hadden alle geiten vrij snel in de stal op kunnen sluiten. Normaal gaat iedereen meteen naar alle zijhokjes die opengezet worden, nu ook. Behalve de 3 die mee moesten. Gevangen, riempje om, touw eraan en nadat ze alledrie vaststonden mochten ze mee in de auto. Ze konden allemaal in 1 ritje mee. Autorijden is erg rustgevend voor dieren meestal gaan ze er lekker bij liggen.
Thuisgekomen nam J. 2 dieren en ik 1, want Sjuulke ( bokje 13 jaar)wilde geen pootje verzetten. Zijn iets oudere broer Brammetje en jonger zusje Belle (7 jaar) vonden het een stuk interessanter  om de hallen te bekijken en liepen wel mee.
Helaas duurde het niet lang voordat Belle zich los kon trekken en zij liep richting straat. J. bracht eerst Bram naar binnen, ik trok en duwde aan Sjuulke  tot ook hij in de stalruimte stond.
Daarna konden we achter Belle aan. Die was in de wei voor het huis gerend, maar de paarden joegen haar terug. Belle liep over de straat, werd vastgezet door een automobilist, die haar vrij vlot kon vangen.
Hij waarschuwde ons, maar voordat we bij Belle waren, trok ze het touw kapot waarmee ze vastgezet was. Er achteraan, het was net een comedie. (niemand die het gefilmd heeft)
Gelukkig is de straat op zaterdagochtend 11 uur niet heel druk, maar we hadden een "file" van 3 auto's aan een kant en 4 aan de andere kant.
Ik heb vreselijk gelachen, J. iets minder. Belle is netjes meegegaan naar de stal, herenigd met haar grote broers.

Met Japie, het bokje die hier al woonde, kunnen ze redelijk opschieten, gewoon negeren en net doen of hij er niet is werkt het beste. Japie trekt ook meer op met Laine het schaap. 
Dat was ook een heel verhaal, komt de volgende keer.  

hulp in de tuin

Afgelopen zaterdag kwamen mijn 3 vriendinnen helpen in de tuin.
Normaal werken we op miniatuurformaat 1:12, maar nu in het echt.
Mijn tuin is 3000 m2 daar gaat dan wel de wei en het bebouwde deel vanaf, maar er blijft nog een heel groot stuk over.
Door mijn werk, en vorig jaar niet in de tuin kunnen werken, staat het onkruid ongeveer 3 huizen hoog ( poppenhuisformaat natuurlijk) en er groeit heel veel gras,  zevenblad en heermoes. Nog bergen andere kruiden, die ik op de een of andere manier wel kan verwerken in thee, zalf, of op een andere manier. Ik ben niet voor niets herborist.
Maar we gingen nu met "womanpower" ertegenaan.

Na een dagje hard werken, ziet mijn voortuin er  netjes uit, het pad is weer schoon en zijn zelfs mijn ramen gewassen.
Waar vind je zulke vriendinnen? Geen idee, maar ik heb ze. Ik weet niet hoe ik jullie moet bedanken, maar ik vind het geweldig.

merelnesten

Schuin boven de deur naar de stal heeft een merelpaartje hun nest gebouwd. Ruim 3 meter boven de grond, dus nu nog veilig voor de 2 katten.Teigertje en Toontje lopen 's avonds wel in de stal om muizen te vangen, maar nu even niet. Ik zag van de week moeder merel al met wat insekten de stal binnenvliegen, dus de jongen waren uitgekomen.
Vanmiddag hoorde ik ook een gepiep toen een van de merels weer binnenvloog met eten. 
Het is de eerste keer dat een nestje in de stal gebouwd wordt. In een van de andere hallen hebben 2 paartjes roodborst vorig jaar hun kroost grootgebracht. Het heeft nog een hele poos geduurd voor ik erachter was waar ze zaten. Eentje in een openstaande la van een kastje en de ander onder trap in een oud poppenhuis.

Toen ik dat eenmaal wist heb ik Teigertje aan de lijn gelaten. Teigertje loopt altijd netjes met me mee aan een lijn, normaal mag hij loslopen in de 2 hallen. Hij moet tenslotte muizen vangen ( en af en toe een vogeltje, een mol, een konijntje) en dat kan hij ook als hij aan een lijn zit van zo'n meter of 4.

Toontje is pas in december bij me komen wonen, gaat gelukkig heel goed samen met Teigertje, die het normaal met iedereen aan de stok heeft. Maar Toontje is nu net een jaar, dus een oude kater is daar de baas wel over.

Er zit ook een merelnest onder de overkapping, dat is nu al voor de 17e keer. Zelfde plek, boven op een oude deur die ergens tegen de muur staat. Bij de laatste opruiming dacht ik nog even: zal ik de deur wegdoen? Maar ja, waar moet dat merelpaar dan naar toe? Ze wonen er al zo lang.
Waarschijnlijk zijn het inmiddels de achter-achterkleinkinderen van het eerste paartje, maar ze zijn wel trouw aan hun geboorteplek.

De roodborstjes moeten ook ergens nestelen, maar ik heb ze nog niet gevonden. Ben ook nog niet zoveel in de tuin bezig geweest. Maandag hoop ik daarmee te beginnen, samen met mijn neefje. 

Yogi Beer

12 1/2 jaar geleden kreeg ik een klein hangbuikzwijntje, die ik Yogi Beer noemde. Het was een klein beertje, dol op eten en de tekenfilmbeer waar hij naar vernoemd is, vond ik vroeger erg leuk.
Yogi was heel klein, toen ik hem ophaalde zat hij in een konijnenhokje op me te wachten. De waterbak hier was zo groot dat ik bang was dat hij zou verdrinken.
Yogi was nog kleiner dan mijn katten, maar groeide uit tot een mooi beertje. Hij luisterde goed naar zijn naam. En als hij in de wei liep hoefde ik maar te roepen en dan kwam hij aangerend.
De afgelopen maanden ging hij langzaam achteruit. Hij at goed, was niet ziek, maar hij liep rustiger. Gleed af en toe een beetje uit. Ik dacht dat zijn nagels iets te lang waren, dus heb ik ze geknipt, maar dat was het niet.
Afgelopen zondagavond wilde hij niet meer opstaan toen ik eten bracht. Ik heb nog wat gevoerd, wat hij smakelijk opat, maar het was erg weinig.
's nachts ben ik nog even gaan kijken, hij lag iets van zijn stro-bed af, dus heb ik hem voorzichtig teruggedraaid zodat hij wat warmer lag. Stro over hem heen gelegd het koelt  toch af in de nacht.
Ik dacht dat hij maandag zou sterven, geitjes gaan ook meestal binnen 24 uur dood. Maar Yogi niet,  ik heb hem naar binnen gehaald en ben bij hem gebleven. Ik heb met de klankschalen gewerkt en harp gespeeld. Dat maakte zijn ademhaling wel rustiger.
Woensdagmorgen moest ik om half 10 gaan werken, en ik wilde niet dat Yogi nog langer moest lijden. Het deed me denken aan mensen die onder het puin van een aardbeving liggen en na een week of zo gevonden worden.
Ik heb de dierenarts laten komen en om 9.17 is Yogi Beer gestorven.
Ik weet niet of ik nog een ander hangbuikzwijntje wil. Yogi kwam nadat Poeh Beer was overleden, en ik miste een varkentje in de stal. Misschien komt er nog een zwijntje op mijn pad. Poeh Beer en Yogi Beer zijn via de dierenbescherming hier terecht gekomen.  Als de dieren mijn hulp nodig hebben, komen ze wel, en dan heb ik ze waarschijnlijk ook nodig.

eieren zoeken met Pinky

Het ging een tijdje goed met Pinky en haar ei-legplek. Het kistje werkte prima, maar omdat het in een oud konijnenhok staat wil het deurtje weleens dicht vallen als de kippen erop gaan zitten.
De kip kan wel uit het hokje kruipen, de deur is niet zo zwaar, maar erin wordt moeilijker.
Pinky heeft dus haar vleugels weer gespreid en is in de stal terecht gekomen.
Ik heb er geen hooi meer liggen omdat Japie er veel te veel van eet als hij over het hek springt, maar er staat wel een grote zak met zaagsel. Ideale legplek voor een kip. Ik heb er de afgelopen 3 dagen een eitje uit mogen halen.
De zak  zaagsel is nog vol, dus Yogi heeft het nog niet ontdekt, anders ben ik mijn versgelegde eitje weer kwijt.
Pinky is niet de enige die af en toe weet te ontsnappen, Japie springt iedere dag wel een aantal keer over de hek heen. Binnen heb ik Juultje nog zitten, het konijntje met een oogje. Ze doet het prima, is gezond maar moet vanwege de kou nog binnen blijven. Ze woont tijdelijk in een tentvormig hok waar ze het gaas van weg kan duwen en daarna in de serre kan rondlopen.
's Nachts zit Toontje (een kat) in dezelfde ruimte en ik vind het eerlijk gezegd een beetje eng dat Juultje er rondloopt.
Tot nu toe is het geen probleem, Toontje gaat er niet echt achteraan, maar het blijft een jager. Gelukkig kan Juultje de weg vinden onder het kastje en daar is Toontje iets te dik voor.

eieren zoeken

Een tijdje terug schreef ik dat Pinkie, mijn witte kip, haar eitjes ergens in de stal legde. Ze verstopte ze, dus ik kon bijna dagelijks gaan zoeken.
Op een dag besloot ze dat een goede legplek achter de deur was. Dat vond ik ook best, dus zette ik er een reismandje neer voor katten, deurtje open en stro erin. Dan zat ze een beetje beschermd vond ik.
Nu denk ik dus duidelijk niet als een kip, want Pinkie vond een mand totaal overbodige luxe, ze legde haar eitje gewoon achter de mand in plaats van erin.
Het ging een paar dagen goed, maar toen kreeg Yogi in de gaten dat er iets eetbaars lag als ik de deur opendeed. Hij had het eerder nog niet gezien.
Voordat ik het ei kon pakken, zat het in de bek van Yogi, die het smakelijk opat.
Volgende dag hetzelfde verhaal. Ik zag mijn hele ei-opbrengst (van wel 1 ei per dag) als sneeuw voor de zon verdwijnen in een best goed gevoed varkentje.
Omdat ik nog 2 lege konijnenhokken had, zette ik in een ervan een kistje met hooi en stro. Ik was er toevallig bij toen Pinkie weer op zoek ging naar een legplek, dus ik pakte haar op en zette haar in het kistje. Konijnhokje dicht, en een luid kakelende kip erin.
Omdat ik zijn vrouwtje duidelijk aan het mishandelen was, kwam Copper erop af. Hij kon niet zoveel doen, maar steunde haar vanaf de andere kant van het deurtje.

Ik heb even moeten wachten, maar Pinkie legde een lekker eitje en ik liet haar uit het hokje.
Sindsdien legt zij haar eitjes in het kistje in het konijnhok, wat nu gewoon openblijft.
Mijn andere kipje, Jolie, legt haar eitjes nu ook daarin. Happy was volgens de buurman ook een kipje, maar is toch uitgegroeit tot een haantje. Hij is een beetje bang voor Copper, die natuurlijk de grote baas is in de kippenren. 

Janneke is dood

Mijn schaapje Janneke is dood. Sinds vorig jaar juni had ze steeds last van haar luchtwegen, wat hijgen enzo. Het zou niet meer beter worden, ze was al 16 jaar en bij schapen geneest het niet zo goed. Zeker niet meer op deze leeftijd.
Gisteren ging het nog best goed met haar. Ze ademde zwaarder, maar ze at alles op, en toen ik met het brood kwam, liep ze me nog tegemoet. Dan kreeg ze alvast een klein stukje brood, en ze huppelde voor me uit tot in haar hokje.
Ik zei gisteren nog tegen haar, dat ze best 17 jaar kon worden, je loopt nog als een jong schaapje.
Vanmorgen heb ik alleen heel vlug eten en water gegeven en wat geveegd, want ik moest om half 7 naar mijn werk.
Vanavond kwam ik thuis, ging de stal schoonmaken en ik hoorde Janneke. Ze stond heel zielig in een hoekje, haar lijfje ging op en neer bij iedere ademhaling. Het was echt niet goed, en toen ze ook niet meer wilde eten heb ik de dierenarts gebeld.  Die was er binnen een half uurtje.
Janneke had geen koorts, maar wel veel vocht in de longen. Door de stress van de dierenarts raakte ze nog meer buiten adem. De kans dat het beter zou worden was erg klein, en zo benauwd zijn dat je niet kunt eten en langzaam doodgaat, dat wil ik haar niet aandoen.
Janneke heeft van de dierenarts 2 spuitjes gekregen en is om 18.15 overleden. Dat is bijna een jaar later dan Jip, haar halfbroer, die is vorig jaar 21-2 overleden.

Janneke was geboren op 17 april 1996 en heeft dus bijna 17 jaar bij mij gewoond.

erecode voor katten?

Afgelopen donderdagavond moest ik even op de zolder wat halen, dus ik doe de trap naar beneden. 2 Katten zitten dan al te wachten tot ze het kattenparadijs op aarde mogen bezoeken. Er zitten wel wat muizen op de zolder. Ik zie ze niet, maar hoor ze wel.
Freya had binnen no time een vrij dikke muis te pakken en rende de trap af. Natuurlijk wordt de muis losgelaten in de bijkeuken en blijft Freya er trots bijzitten. Ze houdt de muis goed in de gaten,maar toen ik weer terugkwam van de zolder was de muis verdwenen en zocht Freya onder de kast. Gewoon laten ontsnappen, en die muis loopt dan in mijn ruimte.
Ik ben niet bang voor muizen, maar ik hoef ze niet door het woongedeelte te laten lopen.
Intussen was ook Simba naar beneden gekomen. Hij doet geen enkele poging om op de muis te gaan jagen.
Ik ben naar bed gegaan met de geruststellende gedachte dat de muis aan alle kanten ingesloten zat tussen katten. Humfry in de keuken( nou ja, ze lag bij mij op bed) Teigertje en Toontje in de serre.
De volgende dag geen muis gevangen, wel een druk zoekende Freya. Ik heb Toontje nog in de bijkeuken gelaten met de gedachte dat 3 katten toch wel 1 muis kunnen vangen.
Geen enkele hulpaktie van Simba en Toontje wat bij mij de vraag oproept of er misschien een geheime erecode bestaat bij katten: ik vang een prooi en ieder ander blijft ervan af.
De muis is inmiddels dood, hij lag zaterdagmorgen achter de deur. De vacht was nog vrij gaaf, alleen nat gesabbeld. Ik hoef Freya dus niet op muizenjacht te sturen, ze heeft het niet goed geleerd van haar moeder. Vangen gaat wel maar doden niet.

konijntje

Het konijntje wat ik heb gevonden op de dierewei is een meisje. Ze heet Juultje en is waarschijnlijk het zusje van Otum. Ze zien er hetzelfde uit, ze waren ook tegelijk op de weide.
Juultje had een flinke ontsteking aan haar linker oog. Ik ben er 2 uur mee bezig geweest om het schoon te maken. Water koken, beetje zout erin ( oogvocht is zoutig, tranen ook, en gewoon water prikt als het in het oog komt) en met watten voorzichtig deppen. De oogbol was kapot, waarschijnlijk door een kip/kalkoen en die moest verwijderd worden. Juultje is sinds donderdag weer bij mij. Ze eet bijna dubbel zoveel als aangegeven staat op de verpakking. Er zit geen troep meer in haar oog en ze krijgt antibiotica. Volgende week mogen de hechtingen eruit.
Ze zit binnen, loop meteen terug in haar hokje als ik het hokje nog aan het schoonmaken ben. Het is echt een heel tam konijntje, je kunt haar knuffelen, ze is nog zo klein. Ze is wel een half jaartje oud maar ze is veel kleiner dan de andere konijnen die ik nu heb.

nieuwjaar

Het is inmiddels alweer de 7e januari, maar het eerste wat ik in het nieuwe jaar doe( en het laatste in het oude jaar) is naar de stal gaan. Mijn hangbuikzwijntje Yogi Beer is vreselijk bang voor het vuurwerk. Misschien moet je het, net als bij honden, negeren, maar ik wil een rustig begin, dus ik ga naar de stal. Lampen aan, hooi bij de ezels, bokje en schaapje en wat te eten voor Yogi.
Dit jaar had ik bedacht dat klankschalen misschien wel zouden kunnen werken. De 3 "dieren"klankschalen meegenomen, en op de grond gezet. De stal heeft een open deuringang ( zonder de deur) dus er kwam veel geluid van buiten de stal in. of de anderen het gehoord hebben ,geen idee, maar Yogi kwam bij me staan. Normaal is hij in zijn eigen hokje, en met het vuurwerk klimt hij zowat bij me op schoot. Nu bleef hij langs me staan, en ik speelde wat op de schalen. Hij stond zo rustig, dat ik hem een klankschaal op zijn rug gezet heb, en een klankmassage heb gegeven. Hij was volledig ontspannen, zelfs toen ik even wegging om mijn bokje Japie te knuffelen. Yogi bleef staan, en stond ook niet te trillen zoals andere jaren.

Ik hoorde dat het vuurwerk minder werd en heb iedereen een goede nacht gewenst. Yogi weer in zijn hokje "geleid" waar hij meteen in het hooi ging liggen. Alles bij elkaar ben ik een uurtje bezig geweest. Een heerlijk begin voor 2013.

 

Vanmorgen was ik op de dierenwei om de dieren weer te verzorgen. Er zit al een hele tijd een klein konijntje, broertje of zusje van Otum, die ik een  maand geleden meenam. Het konijntje krijgt eten van ons, en blijft in de buurt van de stal. Maar ik zag dat er iets aan zijn oog was. Het diertje is redelijk tam geworden door het voeren, (het is ook geen wild konijn) dus ik heb hem meegenomen. Ik kijk dadelijk het oog nog even na. Hij houdt het dicht, er zit wat vastgeplakt haar omheen. Of een van de kippen gepikt heeft, of iets anders zal ik wel bekijken.

Ik las laatst mijn bloggen nog eens na, en vond dat er toch wel veel dieren doodgingen. Dat schrijf ik meestal op. Ik vergeet voor het gemak dat er ook heel veel leuke dingen gebeuren. Vorig jaar kreeg ik 2 konijnen, Jalle en Fred, Otum kwam erbij, en nu weer een konijntje.
Mijn kippetjes waren alle 3 gestorven, maar mijn haantje Copper heeft weer 3 nieuwe dames: Pinky, Jolie en Happy. Hij kan vooral met Pinky goed overweg. Zij legde haar 1e eitje op de dag dat Keesie stierf. Met kerst en nieuwjaar kreeg ik er weer een en vanmorgen lag er ook al een eitje voor mij. Het zijn 3 jonge kippen van halverwege 2012, dus ik kan een heleboel eitjes verwachten.
Omdat ik geen jonge dieren hoef haal ik de eitjes weg. Er moet  wel ruimte blijven voor de oudere dieren die hier van hun "pensioen"mogen genieten.

Met Humfry gaat het heel goed. Ze is helemaal opgeknapt, eet goed, en loopt 's avonds met me mee naar boven. Ze springt op mijn bed en slaapt aan het voeteneinde. 's Morgens neem ik haar mee naar beneden, af en toe is ze nog niet helemaal wakker als ik haar oppak en dan kan ze flink mopperen.
Het is een schat van een poes, gaat netjes bij haar bordje zitten, of voor de kamerdeur. Miauwt niet, maar wacht keurig tot ik eten geef, of de deur voor haar open doe. Het is een heel beleefd oud dametje en ik ben dolgelukkig met haar.

Zwaantje

Een paar dagen na de dood van Keesie, is ook mijn geitje Zwaantje overleden. Zwaantje was een grote geit, ze kwam ook van de dierenwei, maar woonde al weer een paar jaar bij mij. Ze was tam, en liet zich gemakkelijk aaien.
In augustus merkte ik dat ze veel plaste, maar iedere keer een paar druppeltjes. de dierenarts constateerde een tumor aan de urinewegen. Daar was helaas niks aan te doen.
Ze wilde een tijdje niet meer naar buiten, maar nadat ze rustig in een apart hokje stond, wilde ze wel naar buiten als het hek openging. de wei is groot genoeg om uit de buurt van Japie ( bokje) te kunnen blijven.
Ik heb Zwaantje goed in de gaten gehouden, ze moest kunnen plassen, anders zou de blaas te vol kunnen raken. Gevolg van een te volle blaas is dat die kan knappen, wat volgens mij een erg pijnlijke dood zou zijn.
Maandag avond ging ze nog met me mee de stal in, hooi eten in de grote ruimte. Toen ik met brood en brokjes kwam, liep ze voor me uit, meteen naar haar hokje.
Dinsdagmorgen 11 dec. vond ik haar dood. 
Zwaantje was het eerste geitje waar ik bij was bij de geboorte in april 1997.  Ik heb nog een dierenarts moeten bellen, omdat  ze met de achterpootjes  naar voren lag.

 

Keesie

Keesie was mijn bokje, hij is vanmorgen overleden. Donderdag zag ik dat het niet goed met hem ging, hij at langzamer, was wat slomer. Dierenarts gebeld en hij nam de temperatuur op bij Keesie. 35.5* en het moet ruim 38* zijn.
Ondertemperatuur is gevaarlijker dan koorts, dus moest Keesie warm gehouden worden.
Ik heb een oude trui aangetrokken bij Keesie, met een wollen kinderdekentje eronder. 's Avonds bedacht ik dat hij ook wel een kruik onder de trui kon krijgen.  Rubberen kruiken vormen zich een beetje naar het lichaam en 's nachts bewegen geiten zich niet zoveel.
Ik ben er nog een keer 's nachts uitgeweest om de kruik bij te vullen met warm water.
Gisteren morgen heeft Keesie weer gewoon gegeten, schone trui aan gekregen en ik heb nog een soort kruikenhanger gemaakt van katoen. Een lap met 2 zakken die over de rug gehangen kon worden, zodat de kruiken langs het lichaam bleven als Keesie ging rondlopen.
Keesie ging vrij snel weer liggen, en is daarna niet meer opgestaan. Eten deed hij nog een beetje.
Omdat het erg koud zou worden afgelopen nacht, heb ik Keesie naar binnen gebracht. Bij de verwarming, die de hele nacht aan is gebleven.  Geiten kunnen tot ongeveer 24 uur doen over het sterven en ze mekkeren dan heel erg.
Ik probeer er altijd bij te blijven, ze zijn dan rustiger.
Met de klankschalen worden ze nog kalmer en ik vind het een mooie manier om ze te "begeleiden".
Ik moest vanmorgen al vroeg werken, dus kon ik helaas niet bij Keesie blijven. Hij is tussen 7 uur en 10 uur overleden.

Keesie was een bijzonder bokje. In 1999 rond Sinterklaas over het hek gezet in de dierenwei. Hij is bij mij gekomen, heel lief en heel tam. Hij "bokte"nooit tegen mensen, wel tegen Japie mijn andere bokje, of tegen de geiten.
Als hij merkte dat ik verdrietig was kwam hij bij me staan. Als ik dan op mijn hurken ging zitten, legde hij zijn koppie op mijn schouder en bleef net zo lang staan tot ik zei dat het goed was.
Keesie was bijna 14 jaar, een mooie leeftijd voor een bokje.

Jean

Jean, mijn konijntje, is overleden afgelopen zaterdag. Op zich is dat natuurlijk niet zo'n geweldig nieuws, maar Jean was oud, heel oud. Hij was geboren op 24 juni 2001, en was dus 11 jaar en bijna 4 maanden oud. Hij was de laatste van 2 nestjes die Fillette en Kobus samen hadden. Ik heb jaren lang 15 konijntjes verzorgt, die allemaal een behoorlijke leeftijd hebben bereikt.

Ik zit eigenlijk nooit zonder dieren, en op de dierenwei vond ik vorige week een klein tam konijntje. Over het hek gezet en gelukkig was het diertje zo slim om de stal binnen te gaan. Mijn collega's hebben hem daar gevoerd, en ik nam het mee naar huis.
In een emmer, met een paar eierdozen als deksel erop gebonden, je moet iets als je geen doos hebt.
Onderweg naar de auto liep ik tegen het konijntje te praten,en dacht aan een naam. Hij/zij is licht roodbruin, een beetje herfstkleur. Autum, dacht ik, maar dan anders geschreven: Otum, dat kan voor een jongetje of meisje. Ik heb nog niet gekeken.
Otum zit vaak achter in een hoekje van de kooi, maar eet goed. Is gezond en laat zich gemakkelijk aaien.

Humfry, de 18 jarige poes is goed ziek geweest van de inentingen. Ik heb haar een paar dagen met een spuitje gevoerd, maar afgelopen woensdag wilde ze niet meer eten. Ik ben tot half 2 's nachts bezig geweest ( en moest om 5 uur weer op)
De buren hebben overdag nog even naar haar gekeken, maar ik had de dierenarts inmiddels gebeld. Humfry moest aan het infuus voor 2 dagen.
Zaterdag mocht ze weer naar huis. Ze eet wel wat, maar nog niet echt veel, ik geef toch  maar wat met een spuitje.
Ze is nog steeds wat verkouden, maar ze loopt inmiddels door de kamer, en ligt op de bank. Net als Minoes, die lag daar ook zo graag.
Humfry is echt een schat, ze is een schootkat, net als Karo, mijn 1e kat.( en Dunci, en Spooky en Poetie waren het eigenlijk ook) 

 

Minoes en Humfry

Vorige week dinsdag heb ik mijn katje Minoes moeten laten inslapen. Minoes was 13 jaar oud en had kanker. Ik heb haar 2 jaar geleden laten operen, maar deze kanker komt heel snel terug, vertelde de dierenarts me toen. Dat klopte ook, binnen een jaar had Minoes weer knobbeltjes op de borstkas. Ik heb toen besloten geen operatie meer te laten doen, dat is toch een behoorlijke ingreep.
Ik heb Minoes gekregen van de familie van een vriendin, die een paar jaar geleden is overleden. Minoes kwam uit het asiel en ik wilde niet dat ze daar weer naar terug moest.
Ze was geen schootkat, kwam wel dicht tegen me aanliggen als ik op de bank zat. Het duurde een hele tijd voor ze op het kattenmandje tegen de verwarming ging liggen. Maar toen ze het eenmaal gevonden had lag ze er graag, vooral als de verwarming lekker warm was.
De dierenarts is bij mij thuis gekomen om het spuitje te geven.
We stonden daarna nog even te praten en hij vertelde dat hij bij Koen was geweest  's morgens. Ik had geen idee wie Koen was, maar uit het verhaal kon ik opmaken dat het iemand van het dierenopvangcentrum was.
Er was daar een kat afgegeven die 18 jaar oud was. De eigenaresse was een oude mevrouw die terminaal was, en dus niet meer voor de kat kon zorgen.
Normaal nemen ze zulke oude katten niet aan, maar dit was een noodgeval. Want wie wil er nu zo'n oude kat, die kunnen ze niet meer plaatsen, zei de dierenarts.
Ik wil de kat wel, zei ik. Weet je het zeker? Ja, ik wil wel zo'n oud diertje.
Er werd gebeld, en ik heb de kat vorige week donderdag opgehaald bij de dierenartsenpraktijk. Een kleine zwarte poes, genaamd Humfry De naam houdt ze, de spelling van de naam heb ik ervan gemaakt.

Humfry werd losgelaten in de keuken, waar ze de boel eens goed ging bekijken. Ik ben weggegaan, en toen ik later thuiskwam lag ze in het mandje.
De brokjes waren allemaal op. Ze verdween onder het fornuis en kwam er niet meer onder vandaan. Vrijdag heb ik ander blikvoer gekocht, iets wat ze wel gewend was te eten, en ze had het ook meteen op.
Zaterdag begon ze wat te niezen, en at ze niet meer. Ze is misschien nooit ingeënt geweest tegen katten/niesziekte en dat was dinsdag wel gedaan.
Katten moeten iedere dag eten, anders worden de vetcellen meteen afgebroken waardoor ze zich misselijk gaan voelen. Daardoor eten ze nog minder, en zo komen ze in een neerwaartse spiraal terecht. Dwangvoeren dus, met een spuitje. Kat in een handdoek, gelukkig was mijn jongste zus bij me te logeren. Ze kon dus meteen helpen.
Zondag meerdere keren gevoerd, Humfry niest er behoorlijk op los. ze stribbelt ook niet tegen, maar eet gelukkig wel alles redelijk netjes op. Net een baby, in de houdgreep vasthouden.Dat zei ons mam altijd, dat deed ze als moeder en later als oma ook.

Ik heb gisteren een antibioticakuur gekregen  voor Humfry. Moest even op de dierenpraktijk zijn en vroeg meteen wat ik met haar aan moest. Zo'n oud katje heeft weinig weerstand. Ik ben geen voorstander van pillen, maar soms moet je iets.
Ze eet nog niet zelf, maar wordt een beetje levendiger. Ze loopt door de kamer, en ploft gewoon ergens op de grond neer om te gaan slapen. Ze probeert uit de handdoek los te komen als ik haar voer.
Ik hoop dat ze vannacht zelf gaat eten, morgen en donderdag moet ik de hele dag werken en ik kan  niet alles in een keer naar binnen proppen.

kauwennest

In april besloten 2 kauwen een nest te bouwen onder de overkapping van de schuur.

Kauwen maken hun nest normaal in schoorstenen, ze gooien er takjes in tot het hoog genoeg is.
In de hoek van de schuur zit een plankje waar een merel ooit een nest op heeft gebouwd. Daarop werden honderden takjes gelegd, die vervolgens regelmatig naar beneden vielen.
De blauwe regen bood wel enig houvast voor de takjes, maar niet genoeg.

Ik had het niet meteen in de gaten, maar toen een hele stapel takjes in de hoek kwamen zag ik het nest erboven.

Omdat het toch een flinke berg werd heb ik de takjes  op de kruiwagen gegooid. Het was een hele kruiwagen vol.
Het grappige van de kauwen was, dat ze ergens uit mijn tuin nieuwe takjes gingen halen, en de berg onder het nest gewoon lieten liggen. Toch een beetje het schoorsteen idee. Of ze zijn zo slim om te denken dat de gevallen takjes niet goed genoeg zijn.

Er zijn 4 kauwtjes uit het ei gekomen, die jammer genoeg na 4 weken uit het nest zijn gevallen. De oudere kauwen hebben het nest niet meer opnieuw gebruikt.

janneke

Janneke is mijn kameroen schaapje. Ze is in april 16 jaar geworden, wat een aardige leeftijd is voor een schaapje. Haar halfbroertje Jip is in het voorjaar gestorven, hij was net geen 16 geworden. Ik ben even bang geweest dat Janneke vrij snel  zou volgen, want ze waren erg aan elkaar gehecht.
Afgelopen juni was ze behoorlijk ziek en had ze luchtwegklachten. Een paar spuitjes van de dierenarts en veel kruiden van mij hebben haar er toch bovenop geholpen.
Ze loopt nu vrolijk rond, samen met Keesie, na Jip haar beste vriend.
Keesie is een bokje die inmiddels ook al 13 jaar is. Hij is ooit over het hek gezet van de dierenwei waar ik als vrijwilligster werk. Ik rook hem al voordat ik hem zag.
Waarschijnlijk is hij daarom ook weggedaan. Nadat hij is gecastreerd ruikt hij helemaal niet meer en krijg ik geen  kleine scheitjes of gaapjes of hoe de combinatie schaap/geit ook mag heten.

Ik neem de oudere geiten van de dierenwei mee, zodat ze hier in alle rust van hun oude dag mogen genieten. In het begin vonden mijn mannelijke collega's het onzin, maar nu zeggen ze dat het toch een mooie oplossing is.
Ik vind het heerlijk om te zien hoe de dieren hier leven. Ze herkennen elkaar zelfs nog na een paar jaar.

Het enige nadeel voor mij is dat ik altijd aan het afscheid nemen ben en dat vind ik nog steeds niet gemakkelijk.

welkom

welkom op de weblog van Het Wolfskruid.

Het Wolfskruid is een kleinschalige onderneming die is opgericht door Marjan Wolfs.

Ik ben herboriste, kruidendeskundige, en klankschaalmasseur.

Omdat ik zelf een aantal dieren heb, ben ik me ook gaan verdiepen in de werking van klankschalen op dieren. De opleiding hiervoor heb ik in 2011 gedaan bij het Peter Hess Instituut in Briesselang.

Er gebeurt iedere dag wel iets in en rondom mijn huis. Een stroomdraad die niet meer goed is aangesloten, wordt onmiddelijk gevonden door een van mijn 2 ezeltjes. En omdat ze de hele dag toch niks anders te doen hebben, kunnen ze de draad kapot bijten, het hek openen en rustig door de tuin wandelen. Op dit moment staat daar het onkruid een meter hoog, en het gras is altijd groener aan de andere kant van het hek. (onkruid dus ook)
Ik was thuis, zat te eten, en hoorde voetstappen rond het huis. Zag niemand, en even later waren de voetstappen weer te horen. Ik keek naar buiten, recht in de ogen van Falko, mijn oudste ezeltje.
Ik ben meteen naar buiten gerend, en de 2 ezels terug gestuurd naar de wei. Mijn hangbuikzwijntje had in de schuur het voer al gevonden en was begonnen aan het "lopend" buffet, evenals Japie, het bokje. Keesie, mijn andere bokje vond de notenboom net iets lekkerder.
Gelukkig zijn mijn dieren tam en luisteren ze goed, dus had ik ze redelijk snel terug in de wei.

De stroomdraad is inmiddels gerepareerd.